امیرجعفری

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود               وین بحث با ثلاثه غساله می‌رود

می ده که نوعروس چمن حد حُسن یافت                        کار این زمان ز صنعت دلاله می‌رود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند                   زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

طی مکان ببین و زمان در سُلوک شعر              کاین طفل، یک شبه، ره صد ساله می‌رود

آن چشم جادوانه عابدفریب بین                              کش کاروان سحر ز دنباله می‌رود

از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز              مَکاره می‌نشیند و مُحتاله می‌رود

باد بهار می‌وزد از گلستان شاه                             و از ژاله باده در قدح لاله می‌رود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین             غافل مشو که کار تو از ناله می‌رود